ร่มกระดาษน้ำมันเขียนพู่กัน

ร่มคันนี้ทําจากโครงไม้ไผ่เหลาบางจํานวนมากประกอบกันเป็นซี่ หุ้มด้วยกระดาษสาที่ชุบน้ำมันตังเพื่อให้กันน้ำได้ ผิวกระดาษมีสีนวลอมเหลืองตามอายุ เขียนลายดอกไม้และอักษรจีนด้วยพู่กันอย่างอิสระ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของร่มกระดาษที่ทําด้วยมือ เพราะช่างจะเขียนลายลงบนร่มแต่ละคันโดยไม่ซ้ำกัน

ในชีวิตประจําวัน ร่มกระดาษน้ำมันเป็นเครื่องกันแดดกันฝนของชาวจีนตอนใต้มาแต่โบราณ ก่อนที่ร่มผ้าและร่มไนลอนจะเข้ามาแทนที่ในคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ วิธีทําต้องอาศัยความอดทนอย่างยิ่ง ตั้งแต่การเหลาซี่ไผ่ให้เท่ากันทุกซี่ การประกอบโครง การปะกระดาษทีละแผ่นไปจนถึงการชุบน้ำมันและตากแดดหลายรอบ

บทบาทที่สําคัญที่สุดของร่มชนิดนี้อยู่ในพิธีวิวาห์ ธรรมเนียมกําหนดให้มีผู้ถือร่มแดงกางกั้นเหนือศีรษะเจ้าสาวขณะก้าวออกจากเรือนเดิมและขึ้นเกี้ยว ด้วยความเชื่อว่าเจ้าสาวในวันแต่งงานเป็นผู้มีมงคลสูงยิ่ง จึงต้องกันมิให้ต้องแสงอาทิตย์โดยตรง และป้องกันสิ่งไม่ดีจากเบื้องบน ในคติแต้จิ๋วบางสายยังถือว่าร่มทําหน้าที่ "ปิดฟ้า" ระหว่างที่เจ้าสาวยังไม่ถึงบ้านใหม่ เพราะเป็นช่วงที่เธอมิได้อยู่ในความคุ้มครองของบรรพชนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างเต็มที่

อีกนัยหนึ่ง คําว่าร่มในภาษาจีนออกเสียงพ้องกับคําที่มีความหมายถึงการมีลูกหลานเต็มบ้าน ร่มจึงเป็นเครื่องมงคลสองชั้นทั้งในแง่การคุ้มครองและในแง่การสืบสกุล การเล่นคําเช่นนี้พบได้ทั่วไปในของมงคลจีน และเป็นเหตุผลว่าทําไมของบางอย่างจึงปรากฏในพิธี ทั้งที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยเมื่อมองจากภายนอก