จักรเย็บผ้าซิงเกอร์แบบถีบเท้า

จักรเย็บผ้าหลังนี้ประกอบด้วยหัวจักรเหล็กหล่อสีดําพิมพ์อักษรทองว่า SINGER ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ที่มีลิ้นชักสองข้างสําหรับเก็บด้าย เข็ม และกรรไกร ขาตั้งเป็นเหล็กหล่อฉลุลายโปร่งอย่างงดงามตามแบบโรงงานยุโรปในต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ ด้านล่างมีแป้นถีบเหล็กฉลุอักษรยี่ห้อ เชื่อมกับล้อสายพานที่ส่งกําลังขึ้นไปหมุนหัวจักร ไม้หน้าโต๊ะมีรอยแตกและคราบน้ำมันสะสม ส่วนโลหะขึ้นสนิมเป็นชั้นบาง ๆทั้งหมดนี้คือร่องรอยของการทํางานจริงที่ยาวนาน มิใช่ของสะสมที่ถูกเก็บไว้เฉย ๆ

จักรซิงเกอร์เข้าสู่สยามตั้งแต่ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และแพร่หลายอย่างรวดเร็วในหมู่ครัวเรือนที่ต้องการอาชีพเสริม สําหรับผู้อพยพชาวจีน จักรเย็บผ้าคือ "เครื่องมือทํากิน" ที่มีความหมายมากกว่าเครื่องใช้ เพราะเป็นสินทรัพย์ชิ้นแรกที่หลายครอบครัวสามารถซื้อได้หลังจากทํางานเก็บเงินอยู่หลายปี บ่อยครั้งซื้อด้วยระบบผ่อนส่งผ่านร้านตัวแทนในย่านเยาวราชและสําเพ็ง

ผู้อพยพจํานวนมากเริ่มต้นชีวิตในสยามด้วยจักรเพียงหลังเดียว รับตัดเย็บกางเกงแพร เสื้อคอกลม ชุดนักเรียน และผ้าม่าน ทํางานกันตั้งแต่เช้าจรดดึกในห้องแถวคูหาเดียวที่เป็นทั้งร้าน ที่นอน และครัว รายได้จากจักรหลังนั้นถูกแปรเป็นค่าเล่าเรียนของลูก เป็นทุนตั้งร้านและเป็นเงินที่ส่งกลับไปเลี้ยงดูบิดามารดาที่เมืองจีน ในความหมายนี้ จักรเย็บผ้าจึงเป็นจุดเริ่มต้นของการเลื่อนชั้นทางสังคมของหลายตระกูล

ธรรมเนียมที่พบทั่วไปคือจักรหลังหนึ่งจะไม่ถูกขายทิ้ง แม้เลิกใช้แล้วก็ยังตั้งไว้ในบ้านหรือส่งต่อให้ลูกหลาน ด้วยความรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่"เลี้ยงครอบครัวมา" คนรุ่นหลานจํานวนไม่น้อยจึงเติบโตมากับจักรที่ไม่ได้เย็บอะไรอีกแล้ว แต่ยังคงตั้งอยู่มุมบ้านในฐานะอนุสรณ์เงียบ ๆของความอดทนในรุ่นก่อนหน้า