แก้วเซรามิกโบราณ

ในกระด้งไผ่ใบใหญ่บรรจุถ้วยชากระเบื้องใบเล็กจํานวนหลายสิบใบ เนื้อกระเบื้องขาวอมเทาโปร่งบาง ปากบานเล็กน้อย ก้นมีเชิงเตี้ย ผิวเคลือบเรียบไม่เขียนลาย ถ้วยจํานวนหนึ่งถูกวางเรียงเป็นวงรอบขอบกระด้งให้เห็นรูปทรง ส่วนที่เหลือยังคงมัดห่อด้วยกระดาษฟางเป็นตับตามที่บรรจุมาจากโรงงาน ไม่เคยถูกแกะออกใช้

ถ้วยชาขนาดนี้คือถ้วยของ “กังฟูเต๊” หรือชุดชากังฟูแต้จิ๋ว ที่ตั้งใจให้จิบหมดในอึกเดียวเพื่อรับรสชาที่ชงเข้มจัด ธรรมเนียมการชงชาแต้จิ๋วใช้ถ้วยเพียงสามใบต่อหนึ่งชุดไม่ว่าจะมีผู้ร่วมวงกี่คน การมีถ้วยสํารองไว้เป็นร้อยใบจึงมิใช่เรื่องของการรับแขกในบ้าน หากเป็นการเตรียมของสําหรับร้านค้า โรงนํ้าชา หรือสมาคมที่มีคนแวะเวียนไม่ขาดสาย

มัดกระดาษฟางที่ยังไม่ได้แกะเป็นรายละเอียดที่มีค่าในทางพิพิธภัณฑ์ เพราะแสดงให้เห็นวิธีบรรจุและขนส่งเครื่องกระเบื้องจีนก่อนยุคกล่องกระดาษลูกฟูก ถ้วยจะถูกซ้อนเป็นตับแล้วห่อฟางรัดเชือกให้เป็นก้อนแน่น เพื่อให้กันกระแทกได้ตลอดทางเรือจากมณฑลกวางตุ้งมาถึงท่าเรือกรุงเทพฯ

ของที่ยังไม่เคยถูกใช้และยังอยู่ในบรรจุภัณฑ์เดิมเช่นนี้ มักเป็นของที่ตกค้างอยู่ในสต๊อกร้านค้าเก่าที่เลิกกิจการไป การส่งต่อมาสู่ทะเบียนวัตถุจึงเป็นการเก็บรักษาไม่เพียงตัวถ้วย แต่รวมถึงร่องรอยของระบบการค้าที่นําถ้วยเหล่านี้เดินทางข้ามทะเลมาด้วย