กรอบที่ระลึก “ซัวเถาปู” จากเทศบาลนครซัวเถา

กรอบไม้สีอ่อนใบนี้บรรจุงานประดับนูนตํ่าที่ผสมสองเทคนิคเข้าด้วยกัน พื้นหลังเป็นแผ่นกระเบื้องสีขาวเรียงเป็นตาราง เหนือขึ้นมาเป็นอักษรจีนอะคริลิกสีแดงสดนูนออกจากพื้นอ่านว่า “汕頭埠” พร้อมคําถอดเสียงอักษรโรมัน “SHANTOU BU” โดยรอบเขียนภาพลายเส้นสีดําของอาคารสําคัญประจําเมือง ได้แก่ ศาลาทีระลึกจงซาน (中山紀念亭) สวนจงซาน (中山公園) โรงแรมซัวเถา (汕頭旅社) และห้างสรรพสินค้าไป่ฮั่วต้าโหลว (百貨大樓) ส่วนล่างมีภาพลายเส้นขนมอั่งท่อก้วย (紅桃粿) และคําระบุว่าเป็นของที่ระลึกจากรัฐบาลเทศบาลนครซัวเถา

คําว่า “ปู” (埠) ในภาษาจีนหมายถึงเมืองท่า การเรียกซัวเถาว่า “ซัวเถาปู” จึงเป็นการเรียกด้วยฐานะที่แท้จริงของเมือง ซัวเถาถูกเปิดเป็นเมืองท่าตามสนธิสัญญาเทียนจินเมื่อ พ.ศ. ๒๔๐๓ และกลายเป็นประตูออกสู่ทะเลของชาวแต้จิ๋วทั้งมณฑล ผู้อพยพมายังสยาม มลายา และอินโดจีนแทบทั้งหมดล้วนลงเรือจากท่านี้

อาคารทั้งสี่หลังที่ปรากฏบนกรอบล้วนเป็นสถาปัตยกรรมยุคเมืองท่าเปิด ที่ผสมรูปแบบตะวันตกเข้ากับงานช่างจีนตอนใต้ เรียกกันว่าย่าน “เซี่ยวกงหยวน” หรือย่านตึกแถวโค้งริมถนน ซึ่งเป็นภาพจําที่ผู้จากบ้านเกิดพกติดตัวมาด้วย และเป็นภาพแรกที่ลูกหลานรุ่นหลังได้เห็นเมื่อกลับไปเยือนถิ่นบรรพบุรุษ

การที่เทศบาลนครซัวเถามอบของที่ระลึกชิ้นนี้ให้แก่สมาคม สะท้อนความสัมพันธ์ที่ยังดําเนินอยู่ระหว่างเมืองต้นทางกับชุมชนแต้จิ๋วในต่างแดน ความผูกพันนี้มิได้ขาดลงเมื่อการอพยพสิ้นสุด หากยังคงถูกรักษาไว้ผ่านการเยือน การบริจาค และการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมมาจนถึงปัจจุบัน